Post 3

Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Ea possunt paria non esse. Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui.

Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Cur iustitia laudatur? Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Haeret in salebra. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum;

  • Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.
  • Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum;
  • Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint;
  • Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? An hoc usque quaque, aliter in vita? Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit.

Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset. Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec perspici nec cognosci potest. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Quod est, ut dixi, habere ea, quae secundum naturam sint, vel omnia vel plurima et maxima.

Gerendus est mos, modo recte sentiat. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Easdemne res? Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Duo Reges: constructio interrete. Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Idemne, quod iucunde? Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.

Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Haeret in salebra. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Inquit, dasne adolescenti veniam? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit;

  • Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere?
  • Egone quaeris, inquit, quid sentiam?
  • Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita?
  • Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.

Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Quod quidem iam fit etiam in Academia. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

Leave a Reply

Your email address will not be published.