Post 2

Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Itaque his sapiens semper vacabit. Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate.

Duo Reges: constructio interrete. Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

  • Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi.
  • Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum.
  • In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret.
  • Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus?
  • Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros.
  • Optime, inquam.
  • Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit?
  • Non autem hoc: igitur ne illud quidem.
  • Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum?
  • Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt.

Sed quod proximum fuit non vidit. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Nec mihi illud dixeris: Haec enim ipsa mihi sunt voluptati, et erant illa Torquatis. Equidem e Cn. Aliud est enim poëtarum more verba fundere, aliud ea, quae dicas, ratione et arte distinguere. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Ne vitationem quidem doloris ipsam per se quisquam in rebus expetendis putavit, nisi etiam evitare posset. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata.

Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Sed quid sentiat, non videtis. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Quae sequuntur igitur?

Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur; Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Quis Aristidem non mortuum diligit? Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Quod iam a me expectare noli. Quis istum dolorem timet? Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere.

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Sed videbimus. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico?

Leave a Reply

Your email address will not be published.